plzh-CNende

Anodowanie aluminium (eloksalacja, od elektrolityczna oksydacja aluminium) – proces elektrochemiczny polegający na wytworzeniu na powierzchni aluminium warstwy tlenku (Al2O3) o większej twardości i odporności na korozję niż warstwa powstająca w sposób naturalny. Proces anodowania można podzielić na kolejne podprocesy:

  • odtłuszczanie
  • płukanie
  • polerowanie elektrochemiczne lub trawienie (w zależności od pożądanego efektu)
  • płukanie
  • rozjaśnianie
  • płukanie
  • anodowanie
  • płukanie
  • barwienie (jeżeli chcemy zabarwić element)
  • płukanie
  • uszczelnianie

Trawienie zastępuje się polerowaniem elektrochemicznym w celu uzyskania błyszczącej, lustrzanej powierzchni. Nadmiar krzemu w stopie aluminium utrudnia, a nawet uniemożliwia anodowanie, dlatego nie anoduje się stopów odlewniczych (seria 4000) opartych na krzemie.

Anodowanie jest procesem używanym głównie w:

  • elektronice (warstwa anodowa jest nieprzewodząca)
  • przemyśle stoczniowym (po anodowaniu niektóre stopy aluminium nie korodują w chlorkach)
  • meblarstwie (ze względu na walory estetyczne barwionego aluminium)
  • przemyśle spożywczym (aluminium z serii 1000 może być przeznaczone do kontaktów z żywnością)
  • przemyśle motoryzacyjnym (ze względu na walory estetyczne i odporność na korozję)

Źródło: Wikipedia link

Cięcie laserowe stanowi nowoczesną metodę obróbki o podobnych parametrach wymiarowych jak klasyczna obróbka mechaniczna. Podstawowa różnica tkwi w stosowanym czynniku tnącym, który w przypadku cięcia laserowego stanowi gorący promień lasera oraz gaz techniczny o dużej czystości. W zależności od stosowanego urządzenia (przede wszystkim jego mocy) cięcie przeprowadza się na trzy sposoby: metodą spalania, stapiania lub sublimacji.

Zastosowanie laserów w przemyśle

  • cięcie
  • spawanie
  • znakowanie
  • drążenie otworów
  • obróbka powierzchniowa
    • hartowanie
    • stapianie warstwy powierzchniowej
    • wzbogacanie warstwy przypowierzchniowej w składniki stopowe
    • nakładanie warstwy przypowierzchniowej (natapianie)

    Źródło: Wikipedia link

Druk solwentowy

Druk solwentowy, wydruki solwentowe - sposób druku w ploterze atramentowym, w którym typowe tusze na bazie wodnej zastąpiono tuszami solwentowymi (na bazie rozpuszczalników organicznych). Druk solwentowy można stosować wobec wszystkich podłoży, a w szczególności stosuje się go wobec podłoży nieprzyczepnych dla tuszy wodnych.

Praktyczne zastosowania druku solwentowego to wszelkie wydruki wielkoformatowe oraz odporne na czynniki zewnętrzne w dłuższym czasie (do kilku lat). Atramenty solwentowe są odporne na wiele czynników łącznie z promieniowaniem ultrafioletowym i nie wymagają laminowania. Ich wadą jest mniejsza precyzja niż dla atramentów wodnych, co jednak przy druku wielkoformatowym nie stanowi przeszkody (dla druków średnioformatowych oglądanych z bliskiej odległości stosuje się zamiast atramentów solwentowych atramenty pigmentowe).

Media do druku: frontlit- frontlight (baner), mesh (siatka), backlit, blockout, flaga, folia, papier itp.

Źródło: Wikipedia link

Drukarka atramentowa 
Drukarka atramentowa – drukarka wykorzystująca do druku atrament, a mówiąc poprawniej tusz (rozpuszczalnikowy lub pigmentowy), poprzez wystrzeliwanie malutkich kropel środka barwiącego przez mikroskopijne dysze wykonane w głowicy drukarki przechodzącej nad elementem zadrukowywanym

Filc – wyrób włókienniczy otrzymywany przez spilśnianie. Rozróżnia się dwa rodzaje filców: filce bite, uzyskiwane przez bezpośrednie spilśnianie włókien, oraz filce tkane, uzyskiwane przez spilśnianie powierzchni tkanin.

Spilśnianie

 
Próbki filcu
 
 
 
 
Kwiat wykonany techniką spilśniania

Spilśnianie to proces łączenia włókien w zwartą masę, w którym wykorzystuje się naturalne właściwości włókien zwierzęcych (wełny, sierści), roślinnych i niektórych włókien sztucznych do tworzenia między sobą połączeń. Połączenia te dodatkowo wzmacnia zastosowanie w procesie pilśnienia gorącej pary wodnej, słabych roztworów kwasów lub zasad i dużego nacisku lub tarcia. Nacisk uzyskuje się przez ubijanie lub walcowanie wilgotnej warstwy włókien lub tkaniny. Spilśnianie odbywa się na maszynach zwanych spilśniarkami lub foluszami, a proces spilśniania nazywa się filcowaniem lub folowaniem. W drodze folowania tkanin otrzymuje się sukna i filce.

Zdolność wyrobów wełnianych do spilśniania jest jednocześnie ich wadą, ponieważ w trakcie użytkowania dochodzi do ich samoczynnego spilśniania, co psuje walory estetyczne i użytkowe. W trakcie spilśniania wyrób wełniany znacznie zmniejsza swoje wymiary.

Filce

Surowcem do wytwarzania filcu może być wełna i sierść prawie wszystkich zwierząt hodowlanych oraz niektóre włókna sztuczne. Często do produkcji filców stosuje się mieszanki włókien naturalnych i sztucznych. Filce otrzymuje się w dwojaki sposób:

  1. Filce bite – przez spilśnianie warstwy włókien wełnianych (runa). Często wzmacnia się takie wyroby przez igłowanie. Igłowanie polega na przebijaniu warstwy włókien specjalnie naciętymi igłami, Igły te przechodząc przez runo przeciągają pasma włókien, przeszywają i wzmacniają wyrób. Wyroby te nazywa się również filcami igłowanymi.
  2. Filce tkane – przez spilśnianie zewnętrznych warstw tkaniny wykonanej z wełny owczej, lam, sierści kóz itp. W wyniku tego tkanina traci swoje dotychczasowe właściwości. Zanika struktura wewnętrzna tkaniny i tworzy się nowa, gęstsza, bardziej wytrzymała, elastyczna, miękka o doskonałych właściwościach termicznych i dźwiękochłonnych.

Produkuje się filce o grubościach od kilku milimetrów (wyroby odzieżowe), do kilku centymetrów (do zastosowań technicznych).

Zastosowanie

Filce stosuje się do wyrobu kapeluszy, beretów, obuwia, różnego rodzaju tarcz polerskich, uszczelek, podkładek, wykładzin izolacyjnych i dźwiękochłonnych, na okleiny młoteczków klawiatur do pianin i fortepianów itp.

Historia

Filc jest jednym z najstarszych wyrobów włókienniczych wytwarzanych przez ludzi, prawdopodobnie starszym od tkactwa. Ślady filcu datowane na 6500 lat p.n.e. znaleziono na terenie dzisiejszej Turcji. Zaawansowane techniczne wyroby filcowe znaleziono także w wiecznej zmarzlinie na Syberii z ok. 600 r. n.e.

Filc jest wciąż wytwarzany przez nomadyczną ludność środkowej Azji, gdzie jest typowym materiałem do wyrobu dywanów, namiotów i ubrań. Niektóre z tych wyrobów, na przykład klasyczne jurty, służą do codziennego użytku. Inne, przykładowo dekorowane papcie, są wytwarzane z przeznaczeniem na sprzedaż turystom.

Źródło: Wikipedia link